بهزیستی؛ یعنی ماندن در سخت‌ ترین لحظات / صدای معیشت کارکنان بهزیستی را بشنویم / ضرورت بازنگری در مزایای کارکنان بهزیستی

وظیفه انسانی کارکنان بهزیستی همواره فراتر از وظیفه اداری ‌شان قرار دارد. اما نکته ای که باید به آن توجه کرد اینکه چرا کارکنان بهزیستی، با حجم زیادی از مسئولیت، فشار روانی، مأموریت‌ های سخت، مواجهه مداوم با آسیب‌های اجتماعی و حضور شبانه ‌روزی، باید کمتر از آنچه شایسته ‌شان است دیده شوند. این عزیزان در جنگ، در بحران، در مراکز شبانه ‌روزی، در اورژانس اجتماعی، در محلات و در دهها مأموریت و مسئولیت دیگر، پای مردم می مانند و عقب نمی نشینند. وقتی هزاران نفر در مراکز شبانه‌روزی بهزیستی نیازمند مراقبت و حمایت هستند، کسی نمی گوید شرایط سخت است؛ کسی نمی گوید جنگ است؛ کسی نمی گوید باید کار را متوقف کنیم.

کارکنان بهزیستی همواره در مراکز ماندند، در اورژانس اجتماعی ماندند، در محلات ماندند و کنار خانواده‌های نیازمند، کودکان، سالمندان، افراد دارای معلولیت و آسیب ‌دیدگان اجتماعی ماندند. واقعیت این است که مواجهه روزانه با این حجم از مشکلات و آسیب‌های اجتماعی، اگر انسانیت و احساس مسئولیت نباشد، باید هر انسانی را به فرسودگی بی ‌بازگشت برساند. اما همکاران بهزیستی هنوز ایستاده ‌اند؛ چون کمک به همنوع برایشان فقط یک وظیفه کاری نیست. این بخشی از هویت کاری و انسانی آنهاست. البته این حرف‌ ها از سر گلایه از کار نیست؛ اتفاقاً از سر افتخار به کار است اما انتظار می رود این تلاش‌ها دیده شود و جبران شود. بارها مسئولین محترم بهزیستی این موضوع را مطرح کرده‌اند، گفته ‌اند، پیگیری کرده ‌اند و باز هم گفته ‌اند؛ اما هنوز آنطور که باید، اتفاقی متناسب با سختی این کار نیفتاده است.

امروز از استاندار محترم و نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی درخواست داریم که این موضوع را جدی ‌تر ببینند. مزایای کارکنان بهزیستی باید متناسب با سختی، حساسیت و اهمیت مأموریت‌ های آنان باشد. حمایت‌های رفاهی، مشوق ‌های ویژه، امتیازات شغلی و هر اقدامی که بتواند بخشی از فشار این خدمت را جبران کند، فقط یک امتیاز برای کارکنان نیست؛ سرمایه‌ گذاری برای ادامه خدمت به مردم است. اگر از کارکنان بهزیستی انتظار داریم همیشه در خط مقدم باشند، باید کاری کنیم که این خط مقدم، نیروهایش را از دست ندهد. کارکنان بهزیستی با تخصص‌ های مختلف، از مددکاری و روانشناسی گرفته تا توانبخشی، پیشگیری، امور اجتماعی، اورژانس، مشارکت‌ های مردمی و دهها حوزه تخصصی دیگر، سرمایه‌های انسانی سازمان هستند، سرمایه‌ هایی که شاید خروجی کارشان همیشه در یک عدد و جدول دیده نشود، اما ارزش افزوده کارشان در زندگی انسان‌هاست؛ در بازگشت امید به یک خانواده، در نجات یک انسان، در حمایت از یک کودک، در توانمند شدن یک فرد دارای معلولیت، در آرام شدن یک بحران و … – اینها شاید در گزارش‌ها فقط چند خط باشند، اما پشت هر کدام، ساعت‌ ها تلاش، نگرانی، پیگیری و گاهی تحمل فشار روحی و جسمی یک همکار بهزیستی وجود دارد. بیایید این عزیزان را بیشتر ببینیم. کسانی که همیشه کنار مردم ایستاده ‌اند، خودشان هم نیاز دارند که یک روز کسی کنارشان بایستد.

امیدواریم مسئولان و نمایندگان مردم در مجلس، صدای این همکاران را بشنوند و برای بهبود شرایط معیشتی، رفاهی و انگیزشی آنان قدم‌ های جدی بردارند تا این مسیر خدمت و انسانیت، با انگیزه بیشتر ادامه پیدا کند. خدا قوت به همه همکاران بهزیستی؛ به کسانی که در سخت ‌ترین روزها ماندند، در بحران‌ها عقب ننشستند، در جنگ پای کار بودند و در کنار مردم بودند. به احترام همه کارکنان بهزیستی که هنوز پای انسان ایستاده‌اید.